Treść Wiersz ten nosi cechy wulgarnej apostrofy skierowanej do bardzo szerokiego grona adresatów: zarówno grup społecznych, jak i konkretnych osób. Zwrotki zawierają wyliczenie podmiotów, do których kierowany jest kończący każdą zwrotkę wers „Całujcie mnie wszyscy w dupę”. Utwór jest stylistycznie bogaty w neologizmy, neosemantyzmy, fonetyzacje i pogardliwe formy liczb mnogich czasowników. Możliwe jest wyodrębnienie następujących tematów poruszanych przez autora:
Krytyka drobnomieszczaństwa i inteligencji – Obecna w przeważającej części zwrotek. Autor kieruje powtarzającą się w wierszu inwektywę do fabrykantów katowickich, borysławskich i łódzkich; żygolaków oraz pind z Warszawy; inteligencji żydowskiej; ścisłowców i racjonalistów; osób, które szybko się wzbogaciły; studentów, nauczycieli i profesorów; czy wreszcie innych literatów, w tym z czasopisma „Wiadomości Literackie” oraz jego własnej grupy „Skamander”. Antysyjonizm i krytyka społeczności żydowskiej – Obecne w zwrotkach drugiej, trzeciej i szóstej.