O przeżywanym tam i później na całym świecie wielkim ożywieniu miały świadczyć najróżniejsze „namaszczenia przez Ducha Świętego”. Główną wizytówką stał się niekontrolowany, głośny śmiech w czasie nabożeństwa, omdlenia i padanie pod mocą Ducha co miało być wyrazem szczególnej obecności Bożej. Tłumaczono, że te wszystkie objawy były właściwe i potrzebne innym wierzącym a osoby zachowujące się tak podczas nabożeństw były „pijane Duchem Świętym”.
Kościoły zielonoświątkowe z reguły zdystansowały się od tych zjawisk i je skrytykowały. Wiele kościołów i zgromadzeń jest krytycznie nastawionych do tego ruchu. Jednak charyzmatycy, także z kościołów historycznych, przyjmowali je z entuzjazmem.
W styczniu 1996 roku zbór w Toronto został wyłączony z Vineyard i istnieje jako niezależny kościół, znany jest odtąd jako Toronto Airport Christian Fellowship.
Podobne doświadczenia pojawiły się w Kansas City (Kansas City Prophets) oraz w innych miejscach, a następnie poprzez liderów wspólnot uczestniczących w takich spotkaniach objęły ruch charyzmatyczny i zostały rozpowszechnione przez charyzmatyczne stacje telewizyjne oraz charyzmatyczne czasopisma stając się szeroko znane w wielu miejscach na świecie.
Przypisy
Kategoria:Chrześcijaństwo charyzmatyczne