walczył w 1915 w Serbii, zaś w 1916 z Brusiłowem (tereny Rumunii). Później został przeniesiony do Chemin de Dames. W roku 1915 został nobilitowany, z jednoczesnym nadaniem tytułu „Ritter”. W 1925 otrzymał stopień pułkownika i został mianowany dowódcą 7 pułku artylerii. Od 1927 był dowódcą artylerii V OW w Stuttgarcie, zaś w 1929 już dowódcą artylerii VII OW w Monachium. W latach 1930–1938 był dowódcą 7 Dywizji Piechoty i 2 Grupy Armijnej (z siedzibą w Kassel). Od 1 października 1933 był odpowiedzialnym za Gruppenkomando 2, zaś od 1 stycznia 1934 był już w stopniu generała artylerii. Napisał wówczas kilka książek z zakresu strategii defensywnej. W październiku 1938 został mianowany dowódcą 14 Armii. W tym też roku dowodzone przez niego wojska okupowały Kraj Sudetów. 1 listopada otrzymał awans na generała pułkownika.
II wojna światowa Od 26 sierpnia 1939 do maja 1941 był dowódcą Grupy Armii „C” na froncie zachodnim. 14 czerwca 1940 wojska Leeba przełamały linię Maginota w pobliżu miasta Colmar w Alzacji. 19 lipca 1940 został mianowany feldmarszałkiem. Od 1941 był dowódcą Grupy Armii „Północ”.