Turystyka Pierwszy znany opis rejonu wodospadu pochodzi z roku 1781 i wyszedł spod pióra H. Reissera. Przełom rzeki uchodził wtedy za niepokonany. Było tak aż do 1834 roku, gdy pruscy oficerowie Lutz i von Leuthold przepłynęli go wpław. Od końca XVIII wieku wodospad był celem częstych wycieczek organizowanych z okolicznych kurortów – Lądka i Długopola-Zdroju. Z czasem zyskał też szerszą sławę. M. in. w 1800 r. podczas swej podróży po Dolnym Śląsku podziwiał go ówczesny ambasador Stanów Zjednoczonych w Królestwie Prus, a później prezydent USA John Quincy Adams. W XIX wieku, za czasów królewny Marianny Orańskiej powyżej wodospadu powstał niewielki park z fontanną, a otoczenie urządzono w stylu ogrodu romantycznego. Z inicjatywy rodzeństwa Neglerów wybudowano pierwsze schody, poręcze i kładki z dojściami na punkty widokowe oraz na dno wąwozu. Za zwiedzanie wodospadu pobierano wówczas opłatę. Po dawnym założeniu parkowym do dziś nie zachowały się żadne ślady.