poprzez polecenie , które przekształca zapytanie QBE do zapytania SQL.
Historia i rozwój QBE zostało zaprojektowane w IBM jako język wysokiego poziomu, w którym użytkownik „wpisuje przykład” rozwiązania w tabelach odpowiadających relacjom bazy, a system wyprowadza z tego formalne polecenia zapytań (oraz – w rozszerzeniach – modyfikacji danych). W literaturze dotyczącej systemów bazodanowych QBE bywa przedstawiane jako jedna z pierwszych szeroko opisywanych technik wizualnego formułowania zapytań, mająca wpływ na późniejsze interfejsy tabelaryczne do projektowania zapytań.
Składnia i semantyka W typowej prezentacji QBE użytkownik buduje zapytanie na ekranie, tworząc tabele przykładowe odpowiadające relacjom oraz uzupełniając je elementami określającymi: projekcję (jakie pola mają znaleźć się w wyniku) – zwykle przez oznaczenie kolumn komendą (print), selekcję (warunki dla atrybutów) – przez wpisanie stałych lub warunków typu , , negacji itp., złączenia (łączenie relacji) – przez użycie tej samej zmiennej dziedzinowej w kolumnach pełniących rolę atrybutów łączenia w różnych tabelach przykładowych, eliminację duplikatów i porządkowanie – m.in.