W 1952 w jednym z klubów w dzielnicy Ginza usłyszał ją Oscar Peterson, który wówczas odbywał tournée po Japonii w ramach Jazz at the Philharmonic. Będąc pod wrażeniem gry młodej pianistki, zainteresował nią Normana Granza. W następnym roku, pod kierownictwiem Granza, Toshiko nagrała swoją pierwszą płytę (Toshiko's Piano), na której towarzyszyli jej muzycy z sekcji rytmicznej Petersona: gitarzysta Herb Ellis, kontrabasista Ray Brown i perkusista J.C. Heard. Do tej pory żaden japoński wykonawca nie nagrywał dla dużej amerykańskiej wytwórni płytowej. Ja byłam pierwsza. Wspominając o tej płycie, napisała w 1955 list do Lawrence'a Berka, założyciela i rektora Berklee School of Music, z prośbą o przyjęcie na uczelnię. Po trwających rok formalnościach i sporach z Departamentem Stanu i władzami japońskimi, uzyskała zgodę na naukę w Bostonie. Berk bowiem nie tylko pozytywnie odniósł się do jej prośby, ale przyznał jej także pełne stypendium. Potem opłacił nawet jej przelot z Japonii i w lutym 1956 Toshiko została wpisana na listę studentów Berklee (jako pierwsza osoba z kraju Kwitącej Wiśni).