Druga strona płyty bliższa jest głównemu nurtowi psychodelicznego rocka. Trzy utwory: If Watersa, Summer 68 Wrighta i Fat Old Sun Gilmoura są przykładem solidnych psychodelicznych, balansujących na granicy progresywności kompozycji. W Summer 68 zostaje przedstawiona refleksja Wrighta po pierwszej styczności grupy ze zjawiskiem groupies podczas amerykańskiego tournée. Ponadto If jest pierwszym utworem zespołu zadedykowanym byłemu liderowi Pink Floyd, Sydowi Barrettowi. Wyrażona zostaje w nim tęsknota za przyjacielem i jego problemy z pogłębiającą się chorobą psychiczną.
Zamykający płytę, trzynastominutowy utwór Alan’s Psychedelic Breakfast jest żartem muzycznym. Utwór składa się z kilku krótkich instrumentalnych przejść przerwanych nagranym procesem przygotowywania śniadania przez jednego z inżynierów dźwięku Pink Floyd. Utwór kończył się dźwiękiem spadających kropli wody ze zbyt słabo zakręconego kranu. Dźwięk ostatniej kropli został zapisany na zamykającej ścieżce winylowej płyty tak, że mógł być odtwarzany w nieskończoność. Tego efektu nie udało się odtworzyć na CD.