Latem 1937 był współorganizatorem strajku chłopskiego w powiecie sochaczewskim. Był czynny w KPP do jej rozwiązania.

Jesienią 1939 usiłował przedostać się do ZSRR, ale został ujęty przez Niemców. Po powrocie do Sochaczewa wkrótce nawiązał kontakt, a następnie stałą współpracę z działaczami komunistycznymi, do których należeli m.in. Józefa i Stanisław Obórkowie, Stanisław Piechucki, Franciszek Funtowicz, Jan Wojda, Władysław Szymański i inni. Od jesieni 1941 działacz Związku Walki Wyzwoleńczej, organizator komórek tej organizacji i kolporter jej prasy. W styczniu 1942 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej. Wszedł w skład Komitetu Powiatowego PPR w Sochaczewie, a niedługo potem został jego sekretarzem. Zakładał komórki PPR i placówki GL w powiatach sochaczewskim i łowickim, później także w skierniewickim. W połowie 1942 z jego inicjatywy GL rozpoczęła działania dywersyjne na liniach kolejowych, wykolejając pociągi i wysadzając transporty. W nocy z 7 na 8 lutego 1943 uczestniczył w akcji wykolejenia wiozącego działa i samochody na front wschodni pociągu pod Sochaczewem, między Piasecznicą a Szymanowem. 14 stycznia 1943 otrzymał pochwałę II stopnia, a 15 lutego pochwałę I stopnia i awans na oficera.