Po wygaśnięciu umowy, w lipcu 1927 r. powrócił do Poznania i pracował w archiwum Biura Historycznego przy DOK VII, porządkując akta powstania wielkopolskiego. W grudniu 1927 r. przyjął na siebie obowiązki p.o. kierownika Oddziału Archiwum Państwowego w Bydgoszczy i stanowisko to dzierżył aż do wybuchu II wojny światowej.
W nocy z 3 na 4 września 1939 r. zgodnie z zarządzeniami ewakuacyjnymi opuścił Bydgoszcz i dotarł do Warszawy. W czasie oblężenia stolicy pełnił dyżur w Archiwum Głównym Akt Dawnych, przydzielony do grupy pracowników biorących udział w akcjach przeciwpożarowych. Po upadku Warszawy ukrywał się kilka miesięcy w Poznaniu i Łodzi, a w styczniu 1940 r. powrócił do Bydgoszczy. Miejscowy urząd pracy skierował go do hitlerowskiego Urzędu Ziemskiego, gdzie powierzono mu funkcje archiwisty i tłumacza. Jesienią 1942 r. został wydelegowany na okres kilku miesięcy do bydgoskiego Oddziału Archiwum Rzeszy w Gdańsku. W lipcu 1944 r. został skierowany do robót przymusowych i przebywał w obozie pod Aleksandrowem Kujawskim. W połowie stycznia 1945 r. uciekł z obozu i wrócił do Bydgoszczy.