będąc nauczycielem w niższych klasach kolegium w Sandomierzu podjął akcję rozsyłania antyjezuickich pism i listów, co spowodowało jego usunięcie z zakonu w grudniu 1613 r. W tym czasie przygotowane do druku zostały (prawdopodobnie we współpracy z księciem Jerzym Zbaraskim) Monita privata..., które opublikował w 1614 r. – w tym, w którym negatywnie rozpatrzono jego odwołanie i wydalono go ostatecznie z zakonu. Został po tym wydarzeniu świeckim księdzem osadzonym na parafii Gwoździec koło Zakliczyna i pozostał w niej, mimo że biskup krakowski w 1616 r. specjalnym edyktem potępił Monita... i ich autora. W tym samym czasie Zahorowski procesował się z jezuitami o zwrot majątku wniesionego przy wstąpieniu do zakonu, uzyskując go w 1616 r. W 1626 r. został proboszczem w Kamionce należącej do dóbr ordynacji Zamoyskich w dekanacie lubartowskim, przy okazji podejmując wieloletni proces z księdzem Bartłomiejem Grabowskim z sąsiedniej parafii. W 1629 r. podjął kolejny proces o przywrócenie zamkniętego w czasie reformacji kościoła w sąsiednim Rudnie, roszcząc sobie prawo do decydowania w sprawie kto ten kościół obejmie i wszczynając spór trwający co najmniej do 1631 r. Przed 1632 r.