Wobec groźby zbliżającej się wojny, szybkie uruchomienie jego masowej produkcji zapewniłoby Royal Air Force utrzymanie potencjału bojowego do czasu wprowadzenia typowych samolotów myśliwskich, zdolnych również do działań ofensywnych.
Projekt thumb|left|Miles M.20 Nowy myśliwiec miał być wolnonośnym, jednomiejscowym dolnopłatem. Kabinę pilota zaplanowano zakrytą, kadłub i skrzydła wykonane z drewna, kryte płótnem. Aby zmniejszyć koszty i przyspieszyć tempo prac, podwozie oraz instalacje pokładowe zaadaptowano z samolotu Miles Master. Z racji prostoty konstrukcji nie zakładano, że samolot będzie w stanie nawiązać równorzędną walkę z niemieckimi myśliwcami, z tej racji uzbrojenie miało składać się z aż 12 karabinów maszynowych kalibru 7,7 mm. Pierwszy atak miał skutkować zestrzeleniem wrogiej maszyny. Początkowo projekt lekkiego myśliwca był całkowicie prywatnym przedsięwzięciem wytwórni. W 1939 roku powstała pełnowymiarowa makieta nowego samolotu, którym intensywnie próbowano zainteresować siły powietrzne. Dopiero pojawienie się potężnych sił Luftwaffe po drugiej stronie kanału w przededniu Bitwy o Anglię zwróciło uwagę Ministerstwa Produkcji Lotniczej na nowy samolot. Zaowocowało to wydaniem specyfikacji F.19/40 na jednomiejscowy, tani w produkcji samolot myśliwski.