Gubernia samarska (ros. Самарская губерния) – gubernia Imperium Rosyjskiego ze stolicą w Samarze.
Utworzona ukazem Mikołaja I z z trzech ujezdów guberni orenburskiej, dwóch ujezdów zawołżańskich guberni symbirskiej i 2 ujezdów zawołżańskich guberni saratowskiej. Gubernia była położona pomiędzy 50° a 55° szerokości geograficznej i 45°30' a 54°20' długości geograficznej wschodniej.
Gubernia graniczyła od północy z gubernią kazańską i ufijską, od wschodu z gubernią orenburską i obwodem uralskim, od południa z gubernią astrachańską, od zachodu z gubernią symbirską i gubernią saratowską, oddzielonymi od niej Wołgą.
Powierzchnia guberni wynosiła w 1897 – 155 580 km² (136 713,5 wiorst²). Gubernia w początkach XX wieku była podzielona na 7 ujezdów.
Demografia Ludność, według spisu powszechnego 1897 - 2 751 336 osób – Rosjan (64,5%), Mordwinów (8,7%), Niemców (8,2%), Tatarów (6,0%), Ukraińców (4,3%), Czuwaszy (3,3%), Baszkirów (2,1%), Miszarów (Mieszczieriaków) (2,0%) i Kazachów.