W grudniu 1948 stworzył w Gdańsku Biuro Projektów Budownictwa Morskiego, w którym był kierownikiem działu weryfikacji (do 1949 r.). Od 1948 roku należał do PZPR.

Pracując na Politechnice Gdańskiej kierował Katedrą oraz Zakładem Konstrukcji Budowlanych i Mostowych, W 1950 r. nominowany na prof. nadzwyczajnego, w latach 1950–1954 i 1958–1962 pełnił funkcje dziekana Wydziału Inżynierii Lądowej i Wodnej. W 1966 r. mianowano go prof. zwyczajnym, w latach 1966–1968 był rektorem PG. W marcu 1968 roku bronił autonomii uczelni.

Na politechnice pełnił wiele funkcji – m.in. przewodniczącego komisji dyscyplinarnej i weryfikacyjno-egzaminacyjnej. Jako rektor PG doprowadził do budowy pływalni oraz skrzydła B Gmachu Głównego PG. Był również organizatorem i kierownikiem Akademickiego Klubu Morskiego. Jego Zakład Konstrukcji Stalowych pierwszy w kraju zorganizował pracownię tensometryczną i badań nieniszczących.

W latach 1956–1957 był przewodniczącym Rady Miejscowej Związku Nauczycielstwa Polskiego (ZNP) na PG, a także przewodniczącym Przyzakładowego Zrzeszenia Budowy Domków Jednorodzinnych, działającego przy ZNP – z myślą o poprawie warunków mieszkaniowych pracowników uczelni.