Johann Christoph Knöffel (ur. 1686 w Oelsa (Rabenau), zm. 10 marca 1752 w Dreźnie) – niemiecki architekt, przedstawiciel drugiej fazy saskiego rokoka, aktywny głównie w Saksonii, na Łużycach i Dolnym Śląsku.
Życiorys Knöffel był synem mistrza murarskiego Johanna Benedikta Knöffela, który brał udział w budowie drezdeńskiego kościoła Trzech Króli i innych projektów, oraz jego żony Anny Marii. Po krótkim okresie nauki Knöffel został oddany na naukę do kolegi swojego ojca, Johanna Christiana Fehre. W wieku 20 lat Knöffel uzyskał certyfikat czeladnika w cechu murarzy w 1706 roku.
Około 1708 roku Knöffel został zatrudniony bez wynagrodzenia jako asystent w Drezdeńskim Urzędzie Budowlanym. Dopiero w 1710 roku przyznano mu wynagrodzenie na podstawie kwalifikacji. Uzupełniał swoją praktyczną wiedzę budowlaną poprzez samokształcenie w zakresie architektury.
Pierwszą samodzielną pracę jako architekt Knöffel wykonał w latach 1719/20, projektując cały kompleks pałacu Großsedlitz (Heidenau) i jego ogrodów dla hrabiego Augusta Christopha von Wackerbartha, generalnego dyrektora budowlanego króla Augusta II Mocnego i przełożonego Drezdeńskiego Urzędu Budowlanego. W 1722 r.