Pierwszy sporządzający go skryba pominął na dole strony tekst Mt 10,33, został on później dodany u góry, mniejszymi literami, przez mniej staranną rękę.
Niektóre warianty Mt 10,17 – εν ταις συναγωγαις αυτων ] εις τας συναγωγαις αυτων Mt 10,23 – ετεραν ] αλλην Mt 10,25 – επεκαλεσαν ] εκαλεσαν Łk 22, 47 – οχλος ] οχλος δε Łk 22,47 – λεγομενος Ιουδας ] καλουμενος Ιουδας Ισκαριωθ Łk 22,49 – εσομενον ] γενομενον Łk 22,49 – ειπαν ] ειπαν αυτω.
Historia Kodeks powstał w czasach, gdy pergamin był rzadko stosowany jako materiał piśmienny, dominował papirus. Na ogół uważa się, że powstał w Egipcie, Colin Henderson Roberts był jednak zdania, że mógł powstać w innym miejscu i został przywieziony do Egiptu, ponieważ pisany jest na pergaminie w Egipcie dominował papirus.
Rękopis znaleziony został w Hermopolis, w Egipcie, w latach 1903-1905. Tekst fragmentu berlińskiego (Ewangelia Mateusza) opublikował Ermenegildo Pistelli w 1912 roku. Jednak jeden dolny fragment karty nie został odczytany i nie został opublikowany w editio princeps. W 1913 Pistelli wydał tekst obu fragmentów.
Fragment berliński po raz pierwszy opisał Hermann von Soden w 1913, w Addenda do swego czterotomowego dzieła Die Schriften des Neuen Testaments.