z tym ostatnim instrumentem wiązani są także Paul Hindemith, autor concertino „Konzert für Trautonium in Begleitung des Streichorchesters”, oraz Oskar Sala, twórca późniejszej wersji polifonicznej wykorzystywanej m.in. w studiu filmowym. Fale Martenota wykorzystywali również Olivier Messiaen, Pierre Boulez i Edgar Varèse, a instrumenty tego typu przygotowały techniczne podstawy późniejszej muzyki elektronicznej właściwej.
Taśma i studio thumb|Studio Muzyki Elektronicznej WDR w Kolonii, związane m.in. z twórczością Karlheinza Stockhausena Po II wojnie światowej zasadnicze znaczenie zyskała muzyka na taśmę oraz praca w studiu, a więc nagrywanie, montaż i elektroniczne przekształcanie dźwięku. Materiałem kompozycji mogły stać się zarówno dźwięki otaczającego świata akustycznego, jak i tony, szumy oraz inne sygnały dźwiękowe wytwarzane przez generatory. W Paryżu Pierre Schaeffer rozwinął muzykę konkretną (musique concrète), wykorzystującą nagrane dźwięki akustyczne, z którą wiąże się m.in. jego „Étude aux chemins de fer” (z pięcioczęściowego cyklu ) oraz twórczość Pierre’a Henry’ego, natomiast w Stanach Zjednoczonych nurt muzyki taśmowej rozwijali m.in. Vladimir Ussachevsky, Otto Luening, John Cage oraz .