Historia Grecki geograf Strabon, opisuje Blemiów na przełomie er jako miłujące pokój plemię żyjące na Wschodniej Pustyni w okolicach Meroe. Końcówka I wieku n.e zweryfikuje te opisy negatywnie. Już wtedy bowiem zaczną oni napadać i okresowo okupować część ziem Egiptu. W II wieku zaczynają na większą skalę używać wielbłądów, co znacznie zwiększa ich mobilność i stopień zagrożenia dla osiadłych ludów. Poza najazdami na Egipt dokonywali również łupieskich najazdów na Meroe, przyczyniając się do jego upadku w IV wieku.
Rozwój ich kultury i potencjału militarnego zaczyna się w II wieku. W 197 Pescenniusz Niger proponuje ich królowi sojusz przeciwko swojemu kontrkandydatowi do cesarskiej purpury- Septymiuszowi Sewerowi. W połowie III wieku najeżdżają Egipt. Wprawdzie cesarzowi Decjuszowi udaje się ich pokonać, ale kosztowało go to wiele wysiłku. Kilka lat później, w 253 roku ponownie atakują Egipt, ale zostają odparci. W 265 roku zostają odparci przez prefekta Firmusa. Ten sam Firmus sprzymierza się z nimi gdy buntuje się przeciwko Lucjuszowi Domicjuszowi Aurelianowi. Rzymski generał Probus pokonuje Firmusa i jego sojuszników, ale nie potrafi zapobiec okupacji Teb przez Blemiów. W toku późniejszej kampanii Blemiowie zostają pokonani a ich armia niemal doszczętnie rozbita.