W 1932 był dowódcą artylerii III Korpusu w Berlinie. Do stycznia 1933 był pułkownikiem, a po dojściu Hitlera i NSDAP do władzy zaczął awansować. W tym też roku mianowany generałem majorem, a w kwietniu 1934 generałem porucznikiem. Od 1936 jako generał artylerii, zaś w grudniu 1938 został mianowany Głównodowodzącym Heeresgruppe 6 i brał udział w zajęciu Sudetów przez wojska niemieckie podczas agresji na Czechosłowację. We wrześniu tego roku objął dowództwo VI Okręgu Wojskowego. W marcu 1938 – po styczniowym kryzysie Blomberg – Fritsch pozbawiony dowództwa. Do czynnej służby został powołany w momencie wybuchu II wojny światowej. Przed wybuchem II wojny światowej mianowany dowódcą 4 armii.
Lata 1939–1940 thumb|left|Günther von Kluge w czasie rokowań w sprawie kapitulacji Warszawy, wrzesień 1939 Na czele 4 Armii brał udział w agresji Niemiec na Polskę w 1939 – jego zadanie polegało na przecięciu przez siły Wehrmachtu atakujące z Pomorza słupskiego województwa pomorskiego i kontynuowaniu ataku z terenu Prus Wschodnich w kierunku na Warszawę. 8 września 1939 jego jednostki dotarły do Płocka. Wraz z oddziałami uczestniczył w walkach nad Bzurą. Był obok dowódcy 8 Armii gen. Johannesa Blaskowitza głównym odpowiedzialnym za zbrodnie Wehrmachtu na terenie Wielkopolski.