mały|lewo|Wnętrze cerkwi Mimo uzyskanego wsparcia finansowego środki zebrane na budowę nadal nie były wystarczające, co sprawiło, iż wznoszenie cerkwi trwało od czerwca 1911 do czerwca 1918 (30 czerwca 1918 miało miejsce poświęcenie budowli). Z powodu faktu, iż parafianie świątyni byli narodowości greckiej, władze bolszewickie w pierwszych latach po rewolucji październikowej zdecydowały nie zamykać świątyni. Z obiektu usunięto jedynie dzwony. W 1936 lokalne władze radzieckie zamknęły cerkiew, twierdząc, iż parafia nie jest w stanie utrzymywać jej w należytym stanie technicznym. W końcu lat 50 XX wieku w świątyni urządzono z nakazu KPZR salę gimnastyczną. Budynek został ponownie zaadaptowany na cele religijne po upadku ZSRR.
Według informacji podawanych przez eparchię symferopolską i krymską, w 1999 na szkle przykrywającym główną ikonę patrona świątyni, proroka Eliasza, w niewytłumaczalny sposób pojawiła się postać świętego.
Budynek reprezentuje styl neobizantyński. Został wzniesiony na planie krzyża, z kopułą na ośmiobocznym bębnie. Zewnętrznie zdobiony jest rzędami pilastrów, łuków, jego okna wypełniono witrażami.