Brał także udział w tajnym nauczaniu w konspiracyjnej Wolnej Wszechnicy Polskiej.
Po wojnie kierował Działem Dokumentacji w Państwowym Instytucie Historii Sztuki w Warszawie (1945–1946), następnie prowadził wykłady z historii kultury na Politechnice Warszawskiej (1946–1947). W 1946 związał się zawodowo z Uniwersytetem Warszawskim. Po habilitacji z historii nowożytnej (1946, praca Ulica Marszałkowska w Warszawie 1754–1914) został docentem w Katedrze Historii Nowożytnej Polski (1948–1956); przez pewien czas pracował także w bibliotece uniwersyteckiej (1946–1948 bibliotekarz, 1948 kustosz). W 1954 został profesorem nadzwyczajnym. W kolejnych latach pracował w Katedrach Historii Polski Feudalnej (1956–1959), Historii Polski do XVIII Wieku i Nauk Pomocniczych Historii (1959–1968, 1962–1968 kierownik), Historii Nowoczesnej i Najnowszej (1967–1968, kurator) oraz w Instytucie Historycznym (1968–1973); profesorem zwyczajnym został w 1961. Kierował na uniwersytecie nadzwyczaj licznymi seminariami historycznymi, był promotorem około 70 prac doktorskich.