Stamtąd wyprowadził cztery polskie statki do Bergen, a następnie do Szkocji. Do maja 1940 roku pływał w konwojach do Francji i Afryki. W połowie maja objął dowództwo na masowcu s/s „Kraków”, na którym dokonał ucieczki z portu Benisaftu, gdzie statek został aresztowany przez władze francuskie.

W roku 1940 założył – wraz z kapitanem Edwardem Gubałą – warsztaty remontowe „Baltic Coasting". W lutym 1941 roku Ministerstwo Żeglugi mianowało go kierownikiem rezerw PMH i Domu Marynarza w Liverpoolu (przeniesionego później do Rugby). Funkcję tę sprawował do maja 1942 roku. Później – do końca wojny – dowodził statkami „Poznań”, „Katowice", „Puck”, „Hel”, „Chorzów” i „Wisła”, a w czasie operacji Overlord ponownie „Wilnem”, z którym wrócił w roku 1946 do Polski.

W PMH pracował do 1951 roku, kiedy to – jak wielu innych przedwojennych oficerów – został wydalony z floty i przeniesiony pod przymusem do Stoczni Gdańskiej na stanowisko szefa bazy zdawczo-odbiorczej. Na morze wrócił w roku 1956, a w 1964 przeszedł na emeryturę.