wymieniani są również Jacopo Barozzi da Vignola (1507–1573), Francesco Moschino (1531–1578) i jego syn Simone – zob. . Budzi to jednak wiele wątpliwości – dlaczego tak sławny architekt, tworzący projekty znaczących dziś rezydencji włoskich i uważany za jedną ze sław architektury włoskiego renesansu, zaprojektował ogród w zupełności odbiegający od przyjętych norm renesansowych.

Po śmierci Vicino w 1584 ogród przeszedł w ręce rodziny Lanta della Rovere, która nie interesowała się obiektem. W XIX i w XX wieku ogród był bardzo zaniedbywany. W 1949 roku park został odkryty przez włoskiego krytyka i historyka sztuki Mario Praza i malarza Salvadora Dalego, którzy nakręcili o nim film. W 1954 obiekt zakupił Giovanni Bettini i rozpoczął prace porządkowe. W 1967, bazując na lokalnych legendach i opiniach Dalego, Manuel Muijca Lainez wydał powieść o parku. Park został odrestaurowany w ramach programu odbudowy realizowanego przez rodzinę Bettini. Obecnie (2011) ogród wciąż jest własnością prywatną, jednak jest dostępny dla zwiedzających.