13 czerwca, po prawie pięciu miesiącach od nominacji Nadżib Mikati ogłosił skład rządu. W trzydziestoosobowym gabinecie trzy miejsca przeznaczono dla ministrów prezydenckich, sześć dla osób związanych z premierem, trzy dla członków SPP Walida Dżumblatta, zaś osiemnaście tek ministerialnych objęli przedstawiciele Sojuszu 8 Marca (w tym aż dziesięć z Bloku Zmian i Reform pod przywództwem Michela Aouna). Zgodnie z zasadą konfesjonalizmu równą liczbę miejsc w gabinecie otrzymali muzułmanie i chrześcijanie (po piętnaście). Jednak sunnici otrzymali siedem miejsc stanowisk, a szyici jedynie pięć (tradycyjnie przysługuje im taka sama liczba miejsc). W przeciwieństwie do dwóch poprzednich rządów libańskich w gronie ministrów nie znalazła się żadna kobieta. Wkrótce po ogłoszeniu nominacji druzyjski lider Talal Arslan zrezygnował ze stanowiska sekretarza stanu, niezadowolony ze składu rządu.
Gabinet Nadżiba Mikatiego został wsparty przez nowego patriarchę maronickiego, Biszarę Butrosa al-Rai’ego, który zwrócił się do społeczeństwa by dać rządowi szansę. Natomiast chrześcijańscy liderzy opozycji zarzucają nowemu rządowi, że jest zdominowany przez Syrię i Hezbollah.