Podobnie jak w przypadku SPP-1 pierwszym etapem prac było opracowanie naboju. W zmodyfikowanej łusce naboju 5,45 × 39 mm osadzono wydłużony (~115 mm) pocisk kalibru 5,66 mm. Poza nabojem z pociskiem zwykłym MRS, opracowano pocisk smugowy MPST (ze smugą widoczną pod wodą). Po przetestowaniu naboju przyszła kolej na opracowanie broni. Zadanie to otrzymał Władimir Simonow. Zamierzenia były ambitne, nigdy przedtem nie próbowano skonstruować broni automatycznej działającej pod wodą.
Do najważniejszych problemów należało skonstruowanie układu zamek – komora zamkowa mogącego działać pod wodą. W odróżnieniu od powietrza, woda jest nieściśliwa – trzeba było opracować konstrukcję zapewniającą łatwy odpływ wody. Poradzono sobie z tym problemem, tworząc komorę zamkową bez tylnej ścianki. Ponieważ broń działała na zasadzie odprowadzania gazów prochowych, wyposażono ją w regulator gazowy z nastawami do strzelań pod wodą i na lądzie.
Karabin przyjęto do uzbrojenia w połowie lat 70. XX w. jako Автомат Подводный Специальный АПС (ros. Automat (karabin automatyczny) Podwodny Specjalny APS). Po przyjęcia broni do uzbrojenia prace nad udoskonaleniem APS trwały.