Dzieło Dzieło historyczne Dukasa przetrwało w jednym rękopisie, bez tytułu oraz pierwszych i ostatnich foliów. Obejmuje ono dzieje Bizancjum od 1341 do 1462 roku. Zostało przez autora poprzedzone skrótowym przedstawieniem dziejów ludzkości od praojca Adama oraz genealogią cesarzy bizantyńskich do 1204 roku. Praca Duakasa zawiera obszerny ekskurs o dziejach Turków od 1204 do 1359 roku, ze szczególnym uwzględnieniem losów sułtanatu osmańskiego. Dukas przedstawił dokładnie historię trzech ostatnich Paleologów: Manuela II, Jana VIII i Konstantyna XI i doprowadził ją do zdobycia przez Turków wyspy Lesbos w 1462 roku. Przyczyn upadku Cesarstwa Bizantyńskiego upatrywał w karze Bożej za grzechy jego mieszkańców.
W swojej pracy Dukas reprezentuje progenueński punkt widzenia. Jest też namiętnym obrońcą unii kościelnej, występującym gwałtownie przeciw swoim rodakom nie podzielającym jego punktu widzenia. Pisząc swoje dzieło korzystał z własnych doświadczeń dyplomaty na dworach genueńskich, z naocznych świadków greckich i tureckich i z włoskich dokumentów, do których miał dostęp na Lesbos. Wykorzystał również prace swoich poprzedników: Niketasa Choniatesa, Nikefora Gregorasa i Jana Anagnostesa oraz prace historyków włoskich i tureckich.