W 1817 mianowany egzarchą Gruzji, w 1819 otrzymał godność metropolity. W Gruzji rozwinął szeroką działalność misyjną. Miejscową ludność gruzińską, nawet prawosławną, postrzegał przy tym jako nieokrzesanych barbarzyńców, zaś miejscowe tradycje liturgiczne (w tym wykorzystanie języka gruzińskiego) zwalczał brutalnymi metodami, wprowadzając przy wsparciu wojska rosyjskiego obyczaje panujące w Rosyjskim Kościele PrawosławnymD. M. Lang, A Modern History of Soviet Georgia, Grove Press, New York 1962, s.56.
W 1821 wystosował oficjalną prośbę do Świątobliwego Synodu Rządzącego o możliwość powrotu do Rosji w charakterze ordynariusza jednej z tamtejszych eparchii. Jednak w tym samym roku, w czasie objazdu eparchii zaraził się tyfusem, w następstwie czego zmarł.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Urodzeni w 1765 Kategoria:Zmarli w 1821 Kategoria:Egzarchowie Gruzji Kategoria:Biskupi riazańscy Kategoria:Biskupi kałuscy i borowscy Kategoria:Zakonnicy monasteru Trójcy Świętej w Zieleńcu Kategoria:Zakonnicy Świętojezierskiego Wałdajskiego Monasteru Iwerskiej Ikony Matki Bożej Kategoria:Zakonnicy monasteru św. Antoniego Rzymianina w Nowogrodzie Wielkim Kategoria:Zakonnicy Nadmorskiej Pustelni Trójcy Świętej i św. Sergiusza z Radoneża