Zajęcie latem 1918 r. przez wojska Białych ziem Kozaków kubańskich oraz części guberni stawropolskiej i czarnomorskiej, organizacja na tym obszarze władz wojskowo-cywilnych, współpraca z władzami Kozaków dońskich i kubańskich oraz nawiązanie pierwszych kontaktów z państwami Ententy skłoniły głównodowodzącego Armią Ochotniczą gen. Aleksiejewa do utworzenia jakiegoś organu władzy państwowej. Początkowo powstał oddział wojskowo-polityczny z funkcjami kancelarii przy dowództwie Armii Ochotniczej. Wkrótce stało się jasne, że istnieje konieczność powołania centralnego organu władzy państwowej.
W rezultacie 31 sierpnia w Jekaterynodarze rozpoczęło działalność Zebranie przy Głównodowodzącym Armii Ochotniczej, przemianowane 25 września (po śmierci gen. Aleksiejewa) na Specjalne Zebranie przy Głównodowodzącym Armii Ochotniczej, a następnie Sił Zbrojnych Południa Rosji. Nazwa została wymyślona przez działacza konserwatywnego Wasilija Szulgina. Zarówno nazwa, jak też umiejscowienie i skład osobowy organu jasno pokazywały podrzędną rolę w stosunku do władz wojskowych. Miał on też mieć charakter tymczasowy do czasu powołania rządu ogólnorosyjskiego. Ponadto część wojskowych, jak gen. Aleksandr Łukomski, pełniący funkcję zastępcy gen. Antona Denikina, zdecydowanie wrogo odnosiła się do Specjalnego Zebrania.