thumb|Andrzej Romocki thumb|Upamiętnienie w parku Marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego w Warszawie thumb|Krzyż nad grobie na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Andrzej Romocki, ps. „Morro” (ur. 16 kwietnia 1923 w Warszawie, zm. 15 września 1944 tamże) – instruktor harcerski, harcmistrz, żołnierz Szarych Szeregów, porucznik Armii Krajowej, pośmiertnie awansowany do stopnia kapitana, w powstaniu warszawskim dowódca 2. kompanii „Rudy” batalionu „Zośka”. Kawaler Orderu Virtuti Militari.
Lata młodzieńcze Urodził się w inteligenckiej rodzinie ziemiańskiej o patriotycznych tradycjach. Dziad ze strony ojca, Juliusz Romocki brał udział w powstaniu styczniowym, za co odznaczony został orderem Virtuti Militari. Również dziad ze strony matki, Jadwigi z Niklewiczów, walczył w powstaniu. Ojciec, Paweł Romocki, był inżynierem, majorem Wojska Polskiego w stanie spoczynku, byłym żołnierzem I Korpusu gen. Dowbora-Muśnickiego, kawalerem orderu Virtuti Militari. Był też posłem na sejm II Rzeczypospolitej, dyrektorem naczelnym Polskiego Przemysłu Górniczo-Hutniczego, a w latach 1926–1928 ministrem komunikacji.Andrzej Romocki był bratem Jana Romockiego, bratem ciotecznym Stanisława Leopolda oraz kuzynem Edwarda Wende.Uczęszczał do Męskiego Gimnazjum i Liceum Towarzystwa Ziemi Mazowieckiej. Był również harcerzem 21.