tylko rodzina Apple Macintosh zachowała znaczący udział w rynku bez zachowania zgodności z komputerem osobistym IBM.
Podstawowy kod rozruchowy IBM PC w ROM to BIOS (Basic Input/Output System). Zawiera on bibliotekę podstawowych funkcji i zadań, takich jak wyjście wideo, wejście klawiatury, dostęp do dysku, obsługa przerwań, testowanie pamięci i testowanie innych komponentów systemu. BIOS także ładuje system operacyjny. BIOS oryginalnego IBM PC mógł być rozszerzony o ROM BASIC (nie mylić z basic ROM), czyli język programowania BASIC w stałej pamięci komputera (ROM). Do tego celu na płycie głównej komputera PC przeznaczono 4 podstawki pod pamięci ROM (4x8kB), albo jedną podstawkę pod ROM 1x32kB (czasami zdarzało się 5 podstawek - albo jedno - 4x8, albo drugie - 1x32).
Nazwa IBM PC była przez pierwsze dwa lata całkowicie jednoznaczna i odróżniała ten wyrób od innych dostępnych w tym czasie komputerów osobistych takich jak ZX-81 czy produkty z serii Apple i Macintosh.
Gdy w roku 1983 ukazał się kolejny model IBM PC/XT, przedsiębiorstwo IBM skorzystała z popularności nazwy IBM PC nazywając go IBM PC/rozszerzony (XT to częsty skrót marketingowy angielskiego słowa ).