Stan ten utrzymywał się do 16 kwietnia 1654, kiedy kościół ten został odebrany protestantom przez władze.
Po wydaniu 13 października 1781 Patentu Tolerancyjnego przez cesarza Józefa II prawie natychmiast zorganizowała się parafia w Bielsku, która objęła swoja administracją również Stare Bielsko. Borykano się jednak z brakiem miejsc w kościele bielskim, w związku z czym nastąpiła potrzeba powołania drugiego zboru w okolicy.
Po pożarze kościoła ewangelickiego w Bielsku w 1808 mieszkańcy wsi wchodzących w skład parafii zaproponowali pokrycie połowy kosztów odbudowy obiektu, co miało się wiązać z pozyskaniem dla nich połowy miejsc w kościelnych ławach. Inicjatywa to została jednak odrzucona przez parafię.
5 kwietnia 1811 opublikowany został dekret cesarza Austrii regulujący kwestie organizacyjno-gospodarcze dotyczące Kościoła Ewangelickiego w Austrii. W związku z zarządzeniem przeprowadzone zostało zebranie zorganizowane na Zamku w Bielsku, w którym udział wziął komisarz cesarski Sommer z Cieszyna, jak również duchowni ks. Schmitz i ks. Nowak z parafii bielskiej. Na zgromadzeniu tym zapadła decyzja, że ⅔ kosztów utrzymania duchownych w parafii będzie pokrywane ze środków mieszkańców miasta, natomiast pozostała ⅓ łożona będzie przez ludność zamieszkałą we wsiach obejmowanych administracją parafii.