W podobnym duchu komponował Alonso Lobo – człowiek, którego Victoria szanował jako równego sobie. Jego dzieła obrazowały surowy i minimalistyczny charakter muzyki religijnej. Lobo znalazł środek pomiędzy emocjonalną intensywnością Victorii i umiejętnościami technicznymi Palestriny – to właśnie rozwiązanie stało się fundamentem stylu barokowego w muzyce hiszpańskiej.

Pierwszy znany zbiór utworów hiszpańskiej muzyki gitarowej przypisywany jest Luisowi de Milán, a pochodzi z 1536 roku. Luis de Milán był na usługach książęcego dworu w Walencji. Przyczynił się do przeniesienia muzyki gitarowej do wyższych sfer – do tej pory bowiem była ona przypisana bardziej plebejskiej wsi, niż dworowi. Utwory de Milána wprowadziły hiszpańską gitarę pomiędzy arystokratów i kupców, którzy następnie spopularyzowali ów styl w całej Europie. Muzyka gitarowa, o kształcie wypracowanym przez de Milána, odrodziła się ponownie w XIX wieku i pozostała rozpoznawalnym elementem hiszpańskiej kultury po dziś dzień.