Od 15 marca do 18 maja 1938 roku w Centrum Badań Balistycznych w Zielonce pod Warszawą przeprowadzono próby cekaemu C2. próby wykazały, że nowa broń jest konstrukcją udaną, ale nie pozbawioną wad. Za zalety uznano łatwą do wymiany lufę oraz łatwość rozkładania i składania broni bez pomocy narzędzi. Problemy sprawiał mechanizm donoszenia i taśma amunicyjna. Poza tym uznano, że utrudniony jest dostęp do urządzenia gazowego, a konstrukcja pokrywy komory zamkowej i mechanizmów wewnętrznych utrudnia usuwanie zacięć. W rezultacie prób prototyp odrzucono.
Jednocześnie z próbami trwały prace nad kolejnymi wariantami cekaemu. Do 20 maja 1938 roku miał powstać prototyp wersji C3. W kwietniu tego roku Dowództwo Broni Pancernych zamówiło cztery sztuki cekaemu C2. Próby tych egzemplarzy prawdopodobnie nie wypadły zbyt dobrze, ponieważ rozpoczęto prace nad wersją C4, przeznaczoną specjalnie dla wojsk pancernych. Słabe wyniki wersji C2 sprawiły, że Inspektorat Saperów także postanowił zainteresować się wersją C4 (miała to być broń stosowana w fortyfikacjach).