Drogi o przebiegu zbliżonym do południkowego mają co do zasady numery nieparzyste, a drogi o przebiegu równoleżnikowym – parzyste. Najważniejsze szlaki tranzytowe otrzymują najniższe numery (np. drogi nr 1 i nr 2, krzyżujące się w centrum kraju). Autostrady i drogi ekspresowe budowane są równolegle do najważniejszych dróg krajowych, a dotychczasowy numer drogi krajowej otrzymuje autostrada lub droga ekspresowa (poprzedzony literą A lub S), natomiast pierwotna droga krajowa: zachowuje kategorię drogi krajowej, lecz otrzymuje nowy numer ewidencyjny zwiększony o 90 w stosunku do wcześniejszego numeru ewidencyjnego otrzymuje nową kategorię – drogi wojewódzkiej, drogi powiatowej lub drogi gminnej i nowy numer ewidencyjny właściwy dla tej kategorii.
Drogom krajowym w Polsce nadaje się jedną z czterech możliwych klas: A (autostrada), S (droga ekspresowa), GP (droga główna ruchu przyspieszonego) lub G (droga główna).
Według stanu na 31 grudnia 2024 sieć dróg krajowych w Polsce wynosiła 19 341,8 km, z czego 17 821,6 km były zarządzane przez GDDKiA.
Historia dróg krajowych Na przestrzeni lat drogi krajowe posiadały różne określenia oraz zmianom ulegała wielkość sieci.