thumb|250px|Neon wykonany ze szkła przezroczystego, proszkowanego luminoforem świecącym na biało, jako gaz wewnątrz rury użyto mieszaninę neonu, argonu i rtęci Neon – popularna nazwa lamp wyładowczych opracowanych w 1910 roku przez Francuza Georges’a Claude, zaraz po wynalezieniu przezeń zasady funkcjonowania lamp neonowych, w zastosowaniu do reklam zewnętrznych. Jest rozwinięciem rurki Geisslera.
Szczytowy okres wykorzystania neonów w reklamach zewnętrznych w Polsce przypadł na lata 60. i 70. XX wiekuBogusław Molecki, Neony Dworca Głównego we Wrocławiu, „Świat Kolei” nr 12/2010, s. 36–37.. W Polsce zmierzch techniki neonowej nastąpił wraz z załamaniem gospodarczym w latach 80., a następnie z wolnością gospodarczą i rozwojem innych technik reklamy zewnętrznej.
Kolory świecenia neonu zależą od:
składu gazu wewnątrz rury koloru szkła (barwionego w masie lub czasem po prostu malowanego) zastosowania odpowiedniego luminoforu