W drugiej części pracy Rozanow opisuje świat i kosmos w sposób wynikający z osiągnięć nauki XIX wieku.

Płeć Rozanow był kontynuatorem myśli posołowjowowskiej w dziedzinie filozofii miłości. W 1903 roku Rozanow wydał w dwóch tomach książkę Kwestia rodzinna w Rosji, poświęconą zagadnieniom stosunku Kościoła do spraw rodzinnych i stosunków seksualnych. W pracach Ciemna twarz. Metafizyka chrześcijaństwa (1910) i Ludzie księżyca (1911) Rozanow ostatecznie nie zgadza się z chrześcijaństwem w kwestiach płci, przeciwstawiając Stary Testament jako afirmację życia cielesnego Nowemu. Zasadnicza teza Rozanowa brzmi następująco: płeć ma charakter zarówno cielesny, jak i duchowy. I właśnie tej drugiej, nieznanej „twarzy” płci należy się wnikliwie przyjrzeć. Akt płodzenia okazuje się „aktem nadnaturalnym” jako metafizyczne okno łączące nas z zaświatami.