Klasztor benedyktynek w Bysławku − były klasztor benedyktynek w Bysławku, w pobliżu Tucholi. Założony w 1602 i sekularyzowany przez władze pruskie w 1836, od 1881 dom zakonny sióstr szarytek.
Należał do Kongregacji Chełmińskiej. Klasztor zależny był od klasztoru benedyktynek w Chełmnie, traktowano go jako filię (ośrodek o charakterze wypoczynkowym). Znajdował się na terenie ówczesnej diecezji włocławskiej, od 1821 w diecezji chełmńskiej. Zostały zabudowania klasztorne, goszczące później różne zgromadzenia zakonne.
Początki Po śmierci Adama Żalińskiego, ostatniego z męskich potomków rodu, spadek po nim przeszedł na siostry: Zofię Żalińską, zakonnicę w klasztorze benedyktyńskim w Chełmnie i Annę, żonę Janusza Witosławskiego z Siedlec, późniejszego kasztelana inowrocławskiego. Obie siostry w porozumieniu z ich ciotką Magdaleną Mortęską, ksienią w klasztorze chełmińskim postanowiły powołać klasztor benedyktyński w Bysławku, w odziedziczonych dobrach. Zapis sądowy nadający moc prawną tym postanowieniom został sporządzony 25 czerwca 1602. W 1602 w Chełmnie i jego okolicach wybuchła epidemia i ówczesny biskup chełmiński Wawrzyniec Gembicki polecił Mortęskiej wywieźć siostry w bezpieczne miejsce, daleko od panującej zarazy. Wybór padł na Bysławek.