Komitet zaproponował budowę stosunkowo niewielkiego tendra wodnosamolotów o wyporności 4500 ton, przenoszącego 12 wodnosamolotów, ale admiralicja wpłynęła na zmianę rekomendacji komisji i ostatecznie zdecydowano się na budowę krążownika lotniczego (szw. flygplankryssare), uzbrojonego w armaty 152 mm, zdolnego do przenoszenia ośmiu wodnosamolotów i mogącego działać także jako stawiacz min. Plany admiralicji zakładały konstrukcję okrętu o wyporności 5500 ton, uzbrojonego w sześć armat 152 mm w trzech podwójnych wieżach (dwie na dziobie w superpozycji, jedna na śródokręciu), z prędkością maksymalną wynosząca 28 węzłów. 13 maja 1927 roku szwedzki parlament autoryzował budowę nowego okrętu, przeznaczając na ten cel 16,5 miliona koron. Plany okrętu zostały ukończone rok później 31 marca i przedstawione do przetargu szwedzkim stoczniom. Admiralicja nie otrzymała jednak żadnej oferty na budowę okrętu według jej specyfikacji za wyznaczoną kwotę i ostatecznie zdecydowano się na mniej ambitny projekt.