Państwa arabskie wysyłały swoje kontyngenty na pomoc Syrii i Egiptowi, podczas gdy europejskie mocarstwa nie chciały podjąć mediacji dyplomatycznych. Historiografia podaje różne przyczyny wybuchu wojny. Jedna mówi, iż Izrael, który obawiając się arabskiego ataku i źle interpretując działania Egiptu, podjął decyzję o rozpoczęciu działań uprzedzających i zaatakował Egipt, a potem Syrię. Za inną przyczynę wybuchu wojny podaje się także kulminację napięć w regionie pomiędzy Izraelem i Egiptem. Izraelska wersja z kolei uzasadnia wojnę tym, iż państwa arabskie nie dały innego wyboru Państwu Izrael, jak rozpoczęcie działań wojennych.
Plan i przebieg bitwy Ze strategicznego punktu widzenia zdobycie Bir Lahfan pozwoliłoby Izraelczykom na otwarcie kierunku natarcia na środkowy Synaj. Ponadto zabezpieczenie tego rejonu uniemożliwiłoby egipskim posiłkom z kierunku Dżabal Libni na dotarcie do Al-Arisz i zablokowanie izraelskiego ataku wzdłuż wybrzeża i do Umm Kataf. Plan Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela zakładał uderzenie sił pod dowództwem gen. Awrahama Joffego pomiędzy dywizjami gen. Jisra’ela Tala na północy i gen. Ariela Szarona na południu. Izraelskie dowództwo podjęło specjalne kroki mające na celu wprowadzenie Egipcjan w błąd poprzez symulowanie ataków wyłącznie wybrzeżem i na południu w kierunku Al-Kusajmy i Abu Uwajkili.