Od końca lat 80. PKP, a od początku XXI w. również samorządy, kupowały głównie wagony spalinowe i spalinowe zespoły trakcyjne, gdyż w obsłudze linii niezelektryfikowanych dominowały paliwożerne lokomotywy. Pozwoliło to polskim producentom oraz przewoźnikom na zebranie doświadczenia w produkcji i eksploatacji lekkiego taboru. Dodatkowo modernizowano posiadane przez polskich przewoźników zespoły trakcyjne serii EN57.
W 2004 roku ówczesne Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego z Nowego Sącza we współpracy z przedsiębiorstwem Energocontrol z Krakowa zaprojektowały pierwszy EZT własnej konstrukcji – 14WE. Rok później zakłady te, już jako Newag, rozpoczęły jego produkcję, do której wykorzystano wybrane części ze skasowanych jednostek serii EN57. W 2007 roku we współpracy z tym samym przedsiębiorstwem zaprojektowano już całkowicie nowy skład – wysokopodłogowy 19WE.
W przetargach na dostawy EZT organizowanych od I dekady XXI w. zaczął pojawiać się wymóg niskopodłogowości, co uniemożliwiało Newagowi zaoferowanie w nich pojazdu 19WE/20WE. Polscy producenci w celu konkurowania z przedsiębiorstwami zagranicznymi, postanowili opracować krajowe konstrukcje spełniające nowe wymogi.