pojazdów, w tym czołgów, bojowych wozów opancerzonych i artylerii.
Izraelskie dowództwo nie znało celu tego natarcia, i mogło tylko przypuszczać, że egipska kolumna maszeruje na odległy o 40 km Tel Awiw bądź będzie starała się połączyć siły z jordańskim Legionem Arabskim w rejonie miast Lod i Ramla. Siły Obronne Izraela nie posiadały wówczas żadnych rezerw w zachodniej części pustyni Negew, dlatego rozkazano podjąć wszelkie działania, które mogłyby opóźnić marsz egipskiej kolumny. Sztab Generalny Sił Obronnych Izraela obawiał się również, że Arabowie mogą próbować zająć jak największy obszar, aby utrzymać nad nim kontrolę po spodziewanym w najbliższym czasie zawieszeniu broni (narzucone walczącym stronom przez ONZ). W tym momencie największym zagrożeniem dla państwa żydowskiego wydawały się dwa arabskie zgrupowania wojsk: (1) iracki korpus ekspedycyjny działający w trójkącie Dżanin – Nablus – Tulkarm i (2) egipska kolumna nacierająca w stronę miasta Aszdod.
Przebieg operacji thumb|left|Izraelski myśliwiec Avia S-199 thumb|Mapa izraelskiego ataku na wioskę Isdud thumb|left|Oryginalny tekst rozkazu rozpoczęcia operacji Filistia