Niemal kolista powierzchnia wewnętrzna, o średnicy 35-36 m, była zabudowana domami. Niektóre z nich miały gliniane podłogi, w innych znaleziono piece kopułowe.
Około 930 roku gród został gruntownie przebudowany, a wał poszerzono i podwyższono. Konstrukcja rusztowa zapewniała wprawdzie dość stabilną budowę wału, jednak z powodu nietrwałości drewna istniało ryzyko jego osuwania się, dlatego co 40–50 lat trzeba było go odnawiać. Dodatkowym czynnikiem było narastające zagrożenie ze strony państwa wschodniofrankijskiego. Jeszcze przed 950 rokiem umocnienia trzeba było ponownie naprawić. Wał miał wówczas 20 m szerokości. Do obu tuneli bramnych prowadziły rampy. Średnica obszaru zajmowanego przez gród wynosiła już tylko 28 m. Wewnątrz grodu odkryto cztery studnie zbudowane w konstrukcji skrzyniowej. Najstarszą, na podstawie badań dendrochronologicznych jej drewnianych elementów, datuje się na około 880 rok. Najmłodsza studnia, pochodząca z ostatniej fazy funkcjonowania grodu, składała się z sześciu coraz węższych, ustawionych jeden pod drugim skrzyń i osiągała głębokość około 12 m, jest to konstrukcja wyjątkowa na obszarze Zachodniej Słowiańszczyzny.