Na zmiany polityczne w Japonii miały wpływ zachodzące na prowincji zmiany ekonomiczne. W drugiej połowie XI wieku gospodarka państwowa opierała się w decydującej mierze na systemie shōenów, dzięki któremu prowincjonalni posiadacze ziemi mogli wywierać wpływ na stolicę. Rody feudalne, jak ród Taira, wzmacniały swoje pozycje poprzez zawieranie umów ekonomicznych, czego następstwem było powstanie sieci wzajemnych zależności. Na systemie shōenów najwięcej skorzystały klasztory buddyjskie, które na czele z cesarzem-mnichem stały się decydującą siłą ekonomiczną w kraju i mogły z powodzeniem rywalizować z dworem również w kwestiach politycznych.
Zarys historyczny okresu insei Początki okresu insei Za rządów kanclerza Yorimichiego Fujiwary, syna Michinagi, tron cesarski w 1068 roku objął Go-Sanjō. Nie był on synem cesarzowej z Fujiwarów, dlatego dążył do przywrócenia autorytetu władcy oraz osłabienia potęgi politycznej tego rodu poprzez ugodzenie w ich podstawy materialne. Wysiłki władcy nie przyniosły pożądanego efektu, niemniej jednak pozycja Fujiwarów została nadwątlona. W 1072 roku Go-Sanjō abdykował, choć dalej aż do śmierci w 1073 roku prowadził działalność polityczną.