Cechuje się wyszukaną melodyką i ekspresyjnością. Wykorzystano tam instrumenty smyczkowe (fidel) oraz dęte (syrinks).
concentus – charakteryzował się śpiewnym charakterem melodii bez względu na tekst słowny;
lais – pieśni na cześć chrześcijańskich świętych;
legendy – rymowane pieśni o świętych;
ody – forma poezji religijnej; posiadały budowę zwrotkową, śpiewane były zawsze według jednej melodii, zwanej „hirmos”.
Śpiewy mszalne i pozamszalne Podział chorału gregoriańskiego na śpiewy mszalne i pozamszalne:
Mszalne Początkowo chorał rozwijał się głównie w klasztornych ośrodkach benedyktyńskich (Reichenau, Fulda, Akwizgran, Sankt Gallen, Metz i in.), a później także w innych ośrodkach monastycznych: kartuskich (od IX w.), cysterskich i norbertańskich (od XI w.) oraz franciszkańskich i dominikańskich (od XIII w.). Z czasem chorał gregoriański objął swym zasięgiem także większe diecezje: katedralne i kolegiackie, a wreszcie ośrodki parafialne.