Henry Ford i jego syn – Edsel.
thumb|left|200px|„Blaszana gęś” 4-AT W 1925 Ford odkupił od Stouta zakłady i projekty konstrukcyjne, ale pozostawił go na stanowisku głównego inżyniera. Jednakże, planowany jako jednosilnikowy, samolot zmienił się w konstrukcję wielomotorową Stout 3-AT, wyposażoną w trzy chłodzone powietrzem silniki tłokowe w układzie gwiaździstym. Po zbudowaniu prototypu i lotach próbnych, które wykazały, że samolot jest nieudany, Ford odsunął Stouta od wszelkich prac projektowo-konstrukcyjnych. W styczniu 1926 pożar strawił całe zakłady, łącznie z prototypem 3-AT, kilkoma starszymi maszynami 2-AT i wszelką dokumentacją techniczną.
Stanowisko Stouta objął Tom Towle i zatrudnił trzech młodych inżynierów-konstruktorów, m.in. Jamesa Smitha McDonnella, późniejszego współzałożyciela koncernu lotniczego McDonnell Douglas. Zespół ten stworzył następnie modele 4-AT i 5-AT, które nosiły już nazwę Ford Trimotor.