Po ataku III Rzeszy na Związek Radziecki został wcielony do Armii Czerwonej. Walczył na froncie do 1943, gdy jako inwalida II grupy został zdemobilizowany. Od lutego 1944 do marca 1945 ponownie służył jako kapłan w cerkwiach Omska, od marca 1945 był dziekanem dekanatu omskiego. 25 grudnia 1945 otrzymał nominację na biskupa chabarowskiego i władywostockiego. Jego chirotonia odbyła się 30 stycznia 1946 w Nowosybirsku z udziałem konsekratorów: arcybiskupa nowosybirskiego i barnaułskiego Bartłomieja oraz biskupa swierdłowskiego i czelabińskiego Tobiasza. W 1947 został przeniesiony w stan spoczynku z powodu wpływających na niego skarg. W 1948 objął zarząd eparchii pietrozawodzkiej i ołonieckiej. Po roku na własną prośbę odszedł w stan spoczynku. Od 1955 do 1956 oraz od 1961 do 1962 był locum tenens eparchii omskiej. W 1962 na własną prośbę ponownie przeszedł w stan spoczynku i zamieszkał na stałe w Omsku, gdzie przebywał do swojej śmierci w 1976, po krótkiej chorobie.
Bibliografia
Kategoria:Urodzeni w 1900 Kategoria:Zmarli w 1976 Kategoria:Biskupi chabarowscy Kategoria:Biskupi pietrozawodzcy