Jako konsekratorzy wzięli w niej udział metropolici moskiewski i kołomieński Włodzimierz oraz kijowski i halicki Flawian, arcybiskup jarosławski Tichon oraz biskupi tulski Parteniusz i samarski Konstantyn.
15 listopada 1913 jego tytuł uległ zmianie na biskup biełgorodzki. W 1918 uczestniczył w zjeździe biskupów południa Rosji, który zebrał się w Kijowie i który obrał tymczasowy kolegialny zarząd struktur Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego na terenach kontrolowanych przez przeciwników bolszewików. Po zakończeniu obrad soboru biskup Nikodem wrócił do Biełgorodu, gdzie występował w kazaniach jako zdecydowany przeciwnik rewolucji październikowej, mówiąc o okrucieństwach popełnianych przez Czerwonych.
Zginął w 1918 Никодим (Кононов) lub 3 września 1921, rozstrzelany przez funkcjonariuszy Czeka, uznany za niebezpiecznego kontrrewolucjonistę. Według wspomnień jednego z pracowników biełgorodzkiej Czeki egzekucja miała miejsce na dziedzińcu więzienia miejskiego, bez wcześniejszego procesu. Według innej wersji duchowny został rozstrzelany przez oddział, który w pierwszej chwili odmówił wykonania rozkazu czekistów.