Została aresztowana w kwietniu 1941 na skutek „wsypy” w dębickich SzSz. Podczas przesłuchań w więzieniu w Dębicy była bita i torturowana. Następnie pod osłoną nocy przewieziono do Rzeszowa na Gestapo. W Rzeszowie przeprowadzono na niej zabieg chirurgiczny w niesanitarnych warunkach. W czerwcu przewieziono ją do więzienia Montelupich w Krakowie, a stamtąd kolejno do obozów koncentracyjnych w Ravensbrück i Hamburgu. Nosiła numer obozowy 73-96. Uzyskała wolność dzięki negocjacjom szwedzkiego hrabiego Folke Bernadotte w ramach akcji białe autobusy wiosną 1945, po czym wraz z innymi więźniarkami przeszła leczenie i rekonwalescencję w Szwecji. Wróciła do Polski w grudniu 1946 i podjęła pracę w dawnej instytucji, a następnie w oddziale Kasy Komunalnej w Ropczycach, gdzie mieszkała do śmierci. Zmarła 4 maja 1987 – trzy dni po śmierci – Stachoń-Weit pochowano w Ropczycach.
Działaczka społeczna, odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski w 1981.
Bibliografia Janusz Krężel, „Szare Szeregi na terenie Dębicy”, Muzeum Regionalne w Dębicy 2009, 207 s. Janusz Krężel, „Szare szeregi na terenie