Do Polski powrócił dopiero kilka lat po zakończeniu I wojny światowej.
Po inkorporacji części Górnego Śląska do Rzeczypospolitej Polskiej wziął udział tworzeniu tam zrębów polskiej oświaty. 30 września 1923 roku został kierownikiem szkoły podstawowej w Katowicach-DębieZ kart historii Szkoły w Dąbiu (obecnie Szkoła Podstawowa nr 18 im. Karola Miarki).
W latach 30. XX wieku pracował jako państwowy inspektor oświaty w województwie wołyńskim. Po przejściu na emeryturę osiedlił się w okolicach Lidy i tam zakupił ziemię.
Po agresji sowieckiej na Polskę we wrześniu 1939 roku próbował przedostać się na zachód kraju. Zginął podczas bombardowania. Miejsce pochówku nieznane.
Życie prywatne Był żonaty z Amalią z domu Machalica. Mieli czterech synów: Zbigniewa, Tadeusza, Mieczysława i Władysława.
Ordery i odznaczenia Srebrny Krzyż Zasługi (9 listopada 1932) „za zasługi na polu pracy społecznej i kulturalno-oświatowej”. Srebrny Wawrzyn Akademicki (4 listopada 1937) „za krzewienie czytelnictwa”.
Przypisy
Bibliografia Eugeniusz Kopeć, Szkice z przeszłości Czechowic-Dziedzic, Śląski Instytut Naukowy, Katowice 1977. Erwin Woźniak, Amatorski ruch teatralny w Czechowicach-Dziedzicach w pierwszej połowie XX wieku, Towarzystwo Przyjaciół Czechowic-Dziedzic, Czechowice-Dziedzice, 2000. .