Maksymalna prędkość tego typu konstrukcji waha się na poziomie 300 - 350 km/h. Próby zwiększenia prędkości maksymalnej ograniczone są wytrzymałością mechaniczną wirnika na ogromne siły odśrodkowe działające na szybkoobracający się wirnik oraz wspominane przeciągnięcie cofających się łopat. Pierwszą próbą amerykańskiego przemysłu zwiększenia prędkości maksymalnej był projekt firma Lockheed Corporation, śmigłowiec Lockheed AH-56 Cheyenne, w którym obok klasycznego śmigła ogonowego, umieszczono drugie śmigło, zamontowane prostopadle do osi kadłuba, pełniące rolę śmigła pchającego, umożliwiającego osiąganie w locie dużej prędkości maksymalnej. Inną drogą poszedł Sikorsky Aircraft, który w konstrukcji S-69 zrezygnował z klasycznego śmigła ogonowego, budując maszynę ze współosiowym układem dwuwirnikowym. W takim układzie łopata obracająca się w kierunku lotu śmigłowca wytwarza siłę nośną, łopata cofająca się, obracająca się w kierunku przeciwnym do lotu śmigłowca, ustawiana jest na kąt natarcia bliski 0°, co w efekcie zapobiega efektowi przeciągnięcia łopaty (w klasycznym układzie wirnika, kat natarcia cofającej się łopaty wynosi ok. -10°). Kolejną cechą charakterystyczną łopat S-69 była ich zmienna wzdłuż rozpiętości cięciwa. Najmniejsza tuż przy osi wirnika, maksymalna w około 70% rozpiętości i zmniejszająca się w kierunku końca.