Po wyzwoleniu przez kilka miesięcy pracował w Polskich Kolejach Państwowych i równocześnie uczęszczał do gimnazjum dla dorosłych w Żywcu, gdzie w 1946 uzyskał świadectwo dojrzałości. W tym samym roku zapisał się na I rok studiów na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Poznańskiego i w grudniu 1950 otrzymał dyplom magistra filozofii w zakresie chemii na podstawie pracy z chemii fizycznej wykonanej pod kierunkiem prof. Głowackiego.
Podczas studiów zarabiał korepetycjami i jako nauczyciel, najpierw w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu (IX.47-IX.48), później w Państwowym Liceum Rolniczo-Gospodarczym w Rokietnicy koło Poznania (IX.48-IX.49) i w II Państwowym Liceum dla Pracujących (IX.48-IX.51) w Poznaniu. Przez cały okres studiów działał społecznie w Caritas Academica i przez dłuższy czas był też prezesem tej instytucji.
W 1949 ożenił się z Elżbietą Stachowską, córką poznańskiego aptekarza, z którą miał troje dzieci: Marka (1950), Małgorzatę (1951) i Jacka (1954).
Od III roku studiów był zatrudniony najpierw jako asystent, później starszy asystent i adiunkt na Uniwersytecie Poznańskim w Zakładzie Mineralogii i Petrografii, kierowanym przez prof. Kazimierza Smulikowskiego.